گفتيم شهيد الفتي ديگر داشت

در جان خودش مسافري ديگر داشت

دشداشه ي خود گرفت و پايش را بر

ابعاد گذاشت؛ خانه اي ديگر داشت

2 گفتيم شهيد دين خود را كرده است

در پيش خدا براي خود جا كرده است

از قـافله مانده ايم و در سوز كوير

اين آتش عشق مشت مان وا كرده است

3 اي ياور بي منت من  دل، بر من

اي گوهر جامانده به صحرا   سر من

در پيش تو بودم كه كسي كارم داشت

برگشتم و رفتي به بقـا، باور من

4 در مدرسه ات قلم چنان واله شد

الله بگفت و تا قیامت زه شد

آتش مشق تو بود و عالم غم من

در برق نگاه عـاشقم گل له شد

5 در كاغذ كلمه لامكان را ديدي

بر اوج پريدن آسمان را ديدي

در دفتر تو نكته اي از فكرت ماند

تصويري از عالمي كه آن را ديدي

6 بر بال هوا رها چو مهتاب شدی

در باور کهکشان به محراب شدی

پرواز تو در هیچ کتـابی ننشست

از واژه گرم برف من آب شدی

تو قسمت من بودی و من قسمت تو

تو رخصت من بودی و من رخصت تو

تا پر بکشم سمت خدا، عشق، چکید

در کاسه پیراهـــــــــــن من قیمت تو

گنجشک : پر

...

     من: بال!

در من این بارقه ی درد نبود / خم ابــــــــــــــروی تو آورد نبود/ ...

در بهاري كه خنك گرم شود /من گذشتم و دلم گرم نشد /گاه در موج ...

 لحظه ها مي ميرند /شبِ شمشير به دست  ...

بر توشه ی من علای راه است

آن کس که مرا صفای راه است

در مس کده ی درون جانم

اندیشه ی تو طلای راه است