خورشید را گرفته بودم آتش نمی گرفت

خیزی به سمت غروبی برداشتم که او

با باد تیرگی هنوز الفت نمی گرفت !

گم گشتـه ام  درانتظــار محال قیـام دوست

خم گشتـه کمر  چون سنان بی نیـام دوست

روز از پی شب ، شب به سر روز بنگرد

تب کرده چو ساعت همه عمرم تیام دوست

یک دل نمی رود و یک رمه پیل می رود

رم کرده مـــدار از غـــم بی التیـــام دوست

دانی به سر و ساغر تیرم چه کار کرد

بشکست و بــزد  در هدف ساقیـــام دوست