در بهاري كه خنك گرم شود

من گذشتم و دلم گرم نشد

گاه در موج

گاه در ضربه ي باران و گهي گرمي نور

زنده شد جان من و جامه ي من

من نبودم كه سري داشته ام

تن من سايه اي بود كه از چندي پيش

بيش و  كمش پيدا بود

از هوا مي افتاد

سايه ي فروردين

و به ارديبهشت مي ناليد

كه تو

خواب سنگين مرا آشفتي

اي هوسبازِ بهار

در زمين گوهر رستن روئيد

در دلم ماتم ديدن ، باري

اين تله آق خورِ خورشيد است